X
تبلیغات
رایتل
 

 

فریاد خاموش

 

دوشنبه 13 خرداد‌ماه سال 1387

 

چند وقت پیش دخترم پرسید ..

 ایا برای رسید به عشق الهی عشق زمینی لازمه ؟

 

در پی رسیدن به جواب سوال کتاب زیاد خواندم و بیشتر کتاب های

خداشناسی و عرفانی و فلسفی و از آنجایی که راه سلوک و عرفان راه

مشخصی نیست هریک از نویسندگان نظرات متفاوتی داشتند.

که گاهی من رو به این فکر وا می داشت که ما انسان ها اگر هم دیگه رو

دوست داریم به خاطر اینه که خدا از روح خودش در ما دمیده و در واقع ما به

 قسمتی از روح خداست که عشق می ورزیم.

ولی از طرفی بعضی معتقد بودن که عشق زمینی انسان رو از خداوند دور میکنه

و به نوعی حتی عشق زمینی رو یک مانع می دونستن و می گفتن که دل مثل

مسافرخونه است که مسافرهای زیادی میان و میرن اما کسی ماندگار نیست

و اون زمانی که دیگه هیچکس توی این مسافرخونه نیست اون مهمان دائمی

که خدا باشه میاد و توی اون جاودان می شه که این یعنی عشق الهی و زمینی

در یک جا نمیگنجند.

اما زیباترین جواب رو از کتاب کویر دکتر علی شریعتی قسمت دوست داشتن از

عشق برتر است گرفتم که:

آنچه ما رو به عرش می بره و به خدا نزدیک می کنه عشق نیست

دوست داشتنه...

بله ...دوست داشتن ...که خیلی هم با عشق فرق می کنه...

عشق دو حد داره جنون و تنفر ولی دوست داشتن طیفی ازمحبت بی پایانه...

عشق زیبایی هایی رو که عاشق می خواد در معشوق می آفرینه ...

اما دوست داشتن زیبایی های وجود دوست رو میبینه....

عشق سه رکن داره و اگه عاشق نباشه عشقم نیست...

اما دوست داشتن فقط دو رکنه دوست و دوستی...

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست و گذر فصلها اونو تغییر میده...

اما دوست داشتن ورای سن و زمان و مزاجه...

و در نهایت دوست داشتن از عشق برتر است زیرا که عشق یک جوشش کور

است و دوست داشتن به بلندای یک روح ارتفاع دارد.

و اما نتیجه گیری من:به نظر من هم ما اگه همدیگه رو دوست داریم (دوست

داشتن نه عشق)به خاطر وجود خداییمونه به خاطر روح دمیده شده ی خدایی

در ماست و دوست داشتن زمینی هم نمونه ای از دوست داشتن الهیه

که مارو در رسیدن به سرچشمه ی همه ی زیبایی ها و محبت ها یاری میکنه

 دوست بدارید و دوست داشتنی بمانید تا رسیدن به حضرت دوست...


عناوین آخرین یادداشت ها

 

>